شفقتدرمانی در حقیقت یک درمان نزدیک به رواندرمانی مثبتگراست. در روان درمانی مثبتگرا تاکید بر پیدا کردن استعدادها، توانمندیها و نقاط قوت افراد است تا با رشد و تقویت آنها، فرد را در مسیر کمال و خودشکوفایی سوق دهد.
شفقتدرمانی با تکیه بر آیینهایی چون بودیسم، تائو، دن و یا تمرکز بر هیجان مراجعان شکل گرفت. درمانگران در درمان مبتنی بر شفقت، همانند دیگر درمانهای موج سوم، به دنبال تغییر شناخت، تغییر رفتار، تغییر هیجان و … نیستند بلکه به دنبال تغییر نگاه فرد نسبت به تجارب ذهنیاند.
هدف اساسی این درمان کمک به مراجع برای مواجهه با تجارب دردناک هیجانی است تا به وسیله آن قدرت تحمل درد، رنج و اندوه را پیدا کند و کم کم بتواند با تکیه بر توانمندیهای خود و مهارتهایی که در این راستا کسب میکند به احساس امنیت و آرامش بیشتری دست یابد.
