کتاب ایمان ابی طالب

کتاب ایمان ابی طالب

گزیده‌ای از کتاب

رسالت تا روزی که خداوند او را به سوی خویش برد سپری بود که رسول خدا را از خطرات حفظ می‌کرد و سدّ استواری بود، در مقابل بت پرستانی که در آن روزگار دارای قدرت عظیمی بودند و مقدّرات عالم را در دست داشتند و در مقابل رسالت آسمانی پیامبر اسلام و دعوت به سوی آن ایستادگی می‌کردند. او در این راه کارها و خدمات گسترده‌ای برای جهان اسلام انجام داد که مشهورند و از شماره بیرون و اجمال آن‌ها نیازمند کتابی مستقل است. هرکس تاریخ را ورق بزند و به ماجرای محاصره کردن رسول خدا و خاندان و یاران او در شعب ابی طالب برسد، در می‌یابد که ابوطالب تنها یار آن‌ها و عهده دار حفظ و حراست و رساندن ارزاق به آنان بوده است. شاهد بر عظمت منزلت او در پیشگاه خدا و رسولش برای او همین بسنده است که رسول اعظم که از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید. بعد از وفات عمو و یاور خود ابوطالب سخت اندوهگین گشت و آن سال را «عام الحزن» نامید و پس از رحلت او اقامت در مکه برای او ممکن نشد و به ناچار به مدینه منوّره هجرت نمود. اما گفتار ابوطالب و اشعار او که در کتاب‌های سیره و تاریخ و حدیث ثبت شده و مخالف و موافق روایت کرده‌اند صراحت دارند، بر این که او به رسالت پیامبر اسلام و نبوت و امانت و صدق گفتارش و همچنین انزال وحی از جانب پروردگارش به او و نیز خاتم الانبیاء بودن وی اعتراف دارد و از کمال ایمان و حقیقت اخلاص او به صاحب شریعت و بردباری و پایداریش در یاری اسلام و حمایت از پیامبر پرده بر می‌دارند. و همه این اشعار در حکم متواترات است و اگر تک تک آن‌ها متواتر نباشند در مجموع آن‌ها بر یک مفهوم دلالت کنند؛ و آن ایمان او و نیز راست شمردن و تصدیق محمد است. همچنانی که در هر یک از گزارش‌هایی که در به خاک افتادن دلیران گردن‌کش به شمشیر علی رسیده خبر واحد و نامتواتر است ولی نتیجه مجموع آن‌ها متواتر است و به گونه ای بدیهی ما را از شجاعت او آگاه میسازد و به همین گونه است سخن در آنچه که از بخشندگی حاتم و بردباری احنف روایت شده است.