این کتاب مشتمل بر ده سخنرانی در ماه محرّم سال ۵۱ است. ایشان بین سالهای ۴۶ تا ۵۵ به طور متناوب در مناسبت‌های مذهبی به تهران مسافرت می‌کردند و در جلسات مختلف سخنرانی می‌کردند در محرّم سال ۵۱ به تهران عزیمت می‌کنند و در هیئت انصار الحسین و برخی از جلسات دیگر به سخنرانی می‌پردازند.
این کتاب آغازی است برای آشنایی صحیح با سیره‌ی درس‌آموز اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) و دانشمندان و دانشجویان تاریخ اسلام با بهره‌گیری از نکات و سرخط‌های ارائه‌شده‌ی در این کتاب، می‌توانند دین خود را نسبت به این بزرگواران و جامعه‌ی اسلامی ادا کنند.
عالمان و اندیشمندان مسلمان و غیر مسلمان، تحقیقات گسترده‌ای را به منظور تحلیل دوران ۲۵۰ ساله‌ی امامت ائمّه‌ی معصوم (علیهم‌السّلام) به انجام رسانیده‌اند. برخی بکلّی راهی غلط را پیموده‌اند و این بزرگواران را به مرتبه‌ی عالمان و عابدان زمان خود تقلیل داده‌اند و هرگونه تأثیر اجتماعی و سیاسی را از ایشان سلب کرده‌اند.
در مقابل این گروه، اکثر اندیشمندان شیعه بر این باورند که امامان معصوم (علیهم‌السّلام) خلیفه‌ی حقیقی و جانشین پیامبر اکرم (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) در همه‌ی شئون و مقامات ایشان -به جز نبوّت و دریافت وحی- هستند. شئونی همچون: تشکیل حکومت اسلامی، قضاوت، تبیین قرآن، تعلیم احکام، دفاع از عقاید اسلامی و ...
