اخلاق در گفتمان دین اسلام، منحصر به راهکارهایی برای بهبود رابطه انسان با دیگر انسانها نیست ، بلکه هر نوع تعامل و رابطه با خود، هستی و خداوند را نیز به عنوان ساحت های به هم پیوسته و مرتبط مورد توجه قرار می دهد. آدمی نمی تواند در پی بهسازی ارتباط با دیگران باشد و از دیگر ابعاد اخلاقیات در تعامل با خود و طبیعت و خداوند غافل بماند. در این میان چیستی و چگونگی رابطه مطلوب با خداوند از جایگاهی به مراتب اساسی تر از دیگر ابعاد اخلاقی برخوردار است .
اخلاق بندگی یا بایسته های ارتباط مستقیم با خداوند، زیربنایی ترین اساس تغییر بینش نسبت به موضوعات اخلاقی است و خودکنترلی به عنوان ویژگی اساسی توصیه های اخلاقی، نسبت وثیقی با این قسم از اخلاقیات اسلامی دارد.
اخلاق الهی تنها بیان اقتضائات عبودیت و بندگی نیست ، بلکه بنا نهادن رفتارهای انسان در همه عرصه های زندگی فردی و اجتماعی، برپایه بینش برآمده از تمرین بندگی و تعمیق عبودیت است.
از این رو می توان بنیان اخلاق اسلامی را در اخلاق الهی جستجو کرد و با ترویج صحیح و عالمانه آن، موجبات نشر معارف و کاربردی شدن آموزه های دین را در عرصه عمل فراهم آورد.
این کتاب در دو بخش تنظیم شده است: در بخش اول در بیست درس بـه اخـلاق الـهـى پرداخته شده است و در یک سیر منطقی و علمی بر اساس فرآیند رشـد مـعـنـوی انسان ، از معرفت تا بررسی برخی عبادات از منظر اخلاق الهی، به طرح مباحث درسی پرداخته شده است.
طرح مباحث بـا بیـانی روان و علمی و توجه به کاربردی بودن آنها و بیان راهکارها،همواره در اثنای نگارش این دروس مد نظر بوده است .