این قصه که همچون دیگر داستانهای محمود دولت آبادی از نثر غنی و نگارش به خصوص او برخوردار است داستان انسانهایی است که در پی دستیابی به قطعهای گمشده در گذشتهاند. پیوسته در نزاع با این مفهوم که آیا انسان خاطراتش را گم میکند یا در گودال عمیقی از یک خاطره ی از دست رفته، گم میشود. در هر دو صورت این انسان تا زمانی که اینچنین گمگشته و حیران باشد، رنگ آسایش و خوشی نخواهد دید و این سفر بیپایان تا آخرین روز زندگی او ادامه خواهد یافت.
داستان دربارهی شخصیتی به نام کریم مروا یا کریما میباشد که به سرگردانی دچار بوده و به دنبال آدمهایی میگردد که گمان میکند سابقا آنها را میشناخته است. این سرگردانی و شبگردیها او را به خانه پیرمردی به نام ملک پروان میرساند. ملک پروان دو پسر دارد که یکی از آنها گمشده و خبری از او نیست و پسر دیگر در واقع فرزند خواندهی اوست که کریما با این پسر آشنا میشود.
