اگر از سروده های زرتشت و بعدتر منظومه هایی چون (یادگار زریران) و (درخت آسوریک) صرف نظر کنیم و به اشعار فارسی میانه کاری نداشته باشیم، شعر کلاسیک ایران می توان صاحب قدمتی هزار و صد ساله دانست. از همان زمان که به حمایت امیران سامانی سرایش اشعار فارسی دری گسترش پیدا کرد و سده به سده آمد تا عصر ما که شعر شکلی نو یافت و رنگ زمانه خود را گرفت.
