داغ، فراق و اندوه، گاهی اشتها را رفع می کند و طبیبی که از امراض روحی بی اطلاع است به بیمار، مسهل و اشتهاآور می دهد؛ بدیهی است که نتیجه مطلوبی نمی گیرد. فکر و خیال و ناراحتی های روحی موجب بی خوابی می شود. طبیب جسم او را با داروی خواب آور مداوا می کند؛ پیداست که به مقصود نمی رسد. بسیار بلکه همیشه اتفاق می افتد که بیماری های بدن، روح را نیز بیمار می کند. بنابراین طب کامل و سودمند نزد کسی است که به تمام جهات جسم و روح انسان احاطه داشته باشد و این جز برای برگزیدگان خدا میسر نمی گردد.
