کتاب روان شناسی در نهج البلاغه (مفاهیم و آموزه ها)
بی تردید نهج البلاغه کتابی است که به حق آن را فروتر از کلام خالق و فراتر از سخن مخلوق خوانده‌اند و به تعبیر زیبای مترجم فاضل آن استاد فقید دکتر سید جعفر شهیدی کتابی که طراز ساحت است و پیرایه بلاغت، عربیت را بها افزاید و دین و دنیا را به کار آید. بلاغتی چنان نه در گفتاری فراهم آمده است و نه یکجا در کتابی هم فصاحت خود را به کلام حضرتش آراید تا به جمال رسد و بلاغت در کنار او زاید و به کمال رسد. هر چند در باب نهج البلاغه و ابواب آن بسیار گفته‌اند و نوشته اند؛ امّا این چشمه جوشان و سیل روان از بلندای کوهستان را پایانی نیست؛ چه آنکه به نور وحى الهى متصل و به معدن عظمت ربوبی واصل است. از آنجا که امیرالمؤمنین علی و امام المتقین بهترین انسان‌شناس است و جامع‌ترین نگاه روان شناختی را الالا لاله و به انسان دارد لازم است؛ از این زاویه نیز کتاب شریف نهج البلاغه مطالعه و بازخوانی شود. در این مقدمه برخی نکات کلی و لازم یادآوری می‌شود.
رابطه علم و دین
درخت تنومند دانش از دو ریشه روییده و از دو چشمه سیراب شده است، یک معارف بشری که از روش‌های عقلی، تجربی و نقلی فراهم آمده و فربه شده؛ دو ادیان الهی که از سرمنزل عالم الوهیت نازل شده و گسترش یافته است. در واقع بازخوانی کشف و مکاشفه در کتاب تکوین و کتاب تشریع در چارچوب علم و دین ظهور می‌یابد و به بشر عرضه می‌شود.
