قسمتی از کتاب
در بخش‌های پر سر‌وصدا و اتاق انتظار شلوغ بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها، در اتاق‌های خصوصی و آرام مراکز درمانی، در مطب‌های شیک و منظم پزشکان یا در اتاق‌های معاینه، هر‌کجا که فرد بیماری حضور داشته باشد، همیشه لحظات طولانی مملو از سکوت و به‌دنبالش آهی عمیق، جوّی سنگین، آرام و سکونی موقت هم حضور دارد. درست در همین اتاق‌ها و در همین لحظات است که نگاه بیمار و همراهانش روی نقطه‌ای نامعلوم ثابت می‌ماند و به فکر فرو می‌روند. در آن لحظه است که یکی از آن‌ها، بیشتر خود بیمار، در خود فرومی‌رود؛ درحالی‌که دیگران، اغلب همراهان، هرچه را در ذهن آشفته‌شان می‌گذرد به زبان می‌آورند و گاهی حتی هیچ‌کدامشان به ادامۀ صحبت‌های پزشک توجه نمی‌کنند. گهگاه نگاه می‌کنم به آن حالت همیشگی چهرۀ پزشکان و پرستاران و سکوتی که همراه آن است. معمولاً در چنین شرایطی اتفاقی مشابه رخ می‌دهد؛ پس از صحبت‌های پزشک، ناگهان تمام اتاق در سکوتی عمیق و مرگ‌آور فرو می‌رود. در یونان باستان وقتی‌که چنین اتفاقی می‌افتاد، مردم می‌گفتند: «هرمس وارد اتاق شده است».
هرمس خدای پیام‌رسان و راهنمای ارواح به دنیای زیرین (جهان پس از مرگ) است. همچنین رؤیاها و پیشگویی‌ها در سیطرۀ قدرت او قرار می‌گیرد. در دنیای امروز نیز هنگامی که چنین سکوتی بر فضا حاکم می‌شود، هستند افرادی که آن را با گفتن جملۀ «فرشته‌ای وارد اتاق شده است» بشکنند. این تغییر جزئی و درعین‌حال محسوس در هوا را از دوران باستان تا به امروز با حضور پیام‌آوران بال‌دار جهانِ پس از مرگ مرتبط می‌دانستند. درست در این لحظات نقابی می‌افتد که هر یک از ما در جهان عادی به چهره می‌زنیم، ذهن از هرگونه فکر، دغدغه و مسئولیت خالی می‌شود و ما با تمام وجود با روح همراه می‌شویم.
