ابوهلال عسکری از اديبان بزرگ عربینويس ايران است. در اين رساله کوچک، اشارات ارزشمندی به فرهنگ ايران باستان دارد و توقيعات و فرمانها و اندرزهايی از اردشير بابکان، انوشيروان، قباد (شيرويه) پسر خسروپرويز آورده است. با شواهدی که در کتاب آمده ادامه اين فرهنگ (توقيعنويسی و اندرزفرمايی) را در نزد برمکيان (وزيران با نفوذ خلفاي عبّاسی) میبينيم. اهميت ديگر اين رساله در اين است که در آن دو جمله قصار به زبان پهلوی آمده است که متأسفانه دچار تحريف شده بودند امّا مصحّح کتاب صورت درست پهلوی و معنای آنها را توضيح داده است.